2007

Wiesław Sokołowski – Trwanie – pismo literackie

Dlaczego

Czesław Radzki nie zostanie świętym

Impresja z okazji wystawy oraz 30-lecia istnienia Autorskiej Galerii „ZA” im. Mariana Bogusza.

Czesław Radzki nie zabiega zbytnio o wystawy. Może to świadczyć o tym (choć nie musi) że tak jak każdy autentyczny twórca jest skupiony na sobie, na swojej pracy.

Nie te lata, kiedy wierzy się w cokolwiek. Wręcz przeciwnie – wie się, że sukces niewiele mówi o samym twórcy. Zniknęła bowiem pewność - zniknęła, przepadła, odpłynęła niewiadomo jak i gdzie.

Czesław Radzki mruczy więc sam do siebie i podśpiewując wczepia kolejną grudkę ziemi w obraz; robi to pędzlem, robi to w sposób tradycyjny.

Możliwe, że nowym bożyszczem stała się technologia i pieniądz. Życie jednak idzie dalej, choć idzie na rozpiętej linie absurdu i macha skrzydłami ironii. Czyli:

gdy odetną

ci ręce

podziękuj

gdy odetną

ci nogi

podziękuj

gdy odetną

ci głowę

podziękuj

Może dlatego Czesław Radzki nie zostanie świętym. Talent jego wytrzymuje nieobliczalne przeciążenia - wyczerpuje i zużywa niespodziewane zakręty, podmokłe doły i wymodelowane klitki ideologicznych zwycięzców. Co więcej, Czesław otwiera okna, otwiera instynktownie, by organizować siebie po swojemu - bo wolny został tylko kowal pod lasem naszych powiek...1/

Może już dziś, ktoś obok, obwołał się nowym demiurgiem ziemi i nieba – by mówić o końcu sztuki czy o spiskowej teorii kultury? Dziś wobec tych lansowanych teorii trudno nie zapytać - czy Czesław Radzki pracując nad kolejnym swoim obrazem skazuje się na zbędność ? Nie mam takiej pewności ani przekonania choć Homo Rapax zwycięża i wyznacza cenę; zawłaszcza przestrzeń sztuki i umacnia swą wszechwładzę. Robi to jednak w sposób arbitralny, w sposób (no będę niegrzeczny) obcy prawom ziemi i nieba. Czyli, Homo Rapax pozornie zwycięża, choć

wskazuje,określa, wyznacza i pacyfikuje okolicę. Moją okolicę...

Czesław Radzki dziś.

W tle wystawa gwaszy Czesława w Galerii Jednego Obrazu w Rawce, 2007

***

Czesław Radzki ma naturę wędrowca - formą jego wędrówki jest malarstwo i tradycja. Żyjąc na kilku metrach w Warszawie, poszerza przestrzeń swoimi pracami... Profesorowie jego drogi to Stefan Gierowski, Wojciech Sadley, Rajmund Ziemski. Wielką admiracją obdarza malarstwo Jurrego Zielińskiego, nie był mu obcy Marian Bogusz. Bo prawda w sztuce ma różne imiona.

cytat z „Odezwy do kowala” pisanej w czasie naszej wędrówki z Czesławem po Szlaku Królewskim w Warszawie w czerwcu 2006 roku

Rawka, 2006

Wróć na stronę tytułową

Tu kliknij >Radzki Czesław