WŁODZIMIERZ BRANIECKI

i kur co trzykrotnie zapiał

- Gdybym był normalny. Pomyśl, gdybym ja nie miał z sobą aż tylu kłopotów.

Szliśmy Nowym Światem w kierunku Placu Zamkowego. Była wczesna godzina przedpołudniowa. On o głowę większy, z długą brodą, stawiał nogi jakby szedł po kałuży rozdygotanej myślą.

- Przemówienia na pogrzebach i wernisażach, oto moja specjalizacja. Uśmiechnął się.

Tacy jak ty tylko tutaj są potrzebni – pomyślałem.

- Ja już dawno jestem w sobie rozsypany. I nie wiem, nie wiem czy się uratuję.

Dochodziliśmy do placu Kopernika. Każdy drobiazg ma tu swoją półobłąkaną historię. Każdy szczegół, za cenę krwi i wyrzeczeń aż całych pokoleń, wbity jest w architekturę tego miasta. Jednak ponad wszystkim góruje nadal pomnik czystej przestrzeni ...

***

Piliśmy.

Bardzo ostro wtedy piliśmy.

***

- Słabych sukces określa.

Niepowodzenia i bieda niszczy.

- Od lat nie wiedzie mi się.

Jednak zbyt wielka przegrana staje się nieraz wygraną..

- Niepowodzenia są moją złotą monetą.

Niepowodzenia są moim przysłowiowym oknem na świat...

***

Dalej treści rozmowy nie pamiętam. Za to on będąc tutaj niczym więcej tylko sobą, przeraźliwym głosem jak kur trzykrotnie zapiał i zwalił się na ziemię wypijając ostatni kieliszek czystej.

Lata siedemdziesiąte, zapis ze szlaku.

Wróć na stronę tytułową